کدهای جالب برای وبلاگ

براي قراردادن ديکشنري در وب سايت خود کد زير را در صفحات خود قرار دهيد:

<!-- Begin ParsTools.com ‍Dictionary Code -->< name="I1" width="160" height="180" src="http://www.parstools.com/dic/?bgcolor=FFFFFF" border="0" frameborder="0" marginwidth="0" marginheight="0" align="center"></><!-- End ParsTools.com ‍Dictionary Code -->

نمايش تعداد نفرات آنلاين براي سايت و وبلاگ

<!-- Start FastOnlineUsers.com -->Oneline users :< src=http://fastonlineusers.com/online.php?d=www.YOUR WEB NAME.com> </><!-- End FastOnlineUsers.com -->

کد جستجوگر دوکاره گوگل رو براتون گذاشتم که هم داخل سايت و هم در داخل ساير سايت ها جستجو ميکند .

  

كد رو از زير برداريد :

<!-- Iroweb.com Search Google --> <br><FORM method=GET action="http://www.google.com/search"> <br><div align="center"> <br><center> <br><TABLE bgcolor="#FFFFFF" border="0" style="border-collapse: collapse" bordercolor="#111111" cellpadding="0" cellspacing="0" height="146"> <br><tr> <br><td height="146"> <br><p dir="ltr"> <br> </td> <br><td height="146"> <br><p dir="rtl"> <br><font face="Tahoma" style="font-size: 8pt"> <br><a target="_blank" href="http://www.iroweb.com/"> <br><IMG SRC="http://www.google.com/logos/Logo_40wht.gif" border="0" ALT="Google" width="128" height="53"></a><br> <br></font><span style="font-size: 8pt"> <br> <INPUT style="BORDER-RIGHT: silver 1px dotted; BORDER-TOP: silver 1px dotted; BORDER-LEFT: silver 1px dotted; BORDER-BOTTOM: silver 1px dotted" TYPE=text name=q size=15 maxlength=255 value="" style="font-family: Tahoma; "></span><br><!-- www.iroweb.com --><span style="font-size: 8pt"> <br> <INPUT type=submit name=btnG VALUE="Search" style="height:22 ;font-family: Tahoma; font-size:11"></span><font face="Tahoma"><span style="font-size: 8pt"> <br><input type=hidden name=domains value="آدرس وب شما"><br> <br> <input type=radio name=sitesearch value=""> در كل اينترنت <br> <br> <input type=radio name=sitesearch value="آدرس وب شما" checked> در اين سايت</span><br> <br></font></td> <br></tr> <br><!-- www.iroweb.com --> <br></TABLE> <br></center> <br></div> <br><input type=hidden name=ie value=UTF-8> <br><input type=hidden name=oe value=UTF-8> <br></FORM> <br><!-- Iroweb.com Search Google -->

بعد از كپي كد جاهايي را كه در كد نوشته " آدرس وب شما " آدرس كامل وب خودتون بنويسيد تا كد آماده استفاده شود

واژه ها

در جاوا برای نمایش مقادیر مشخص و ساده از واژه ها (Literal) استفاده می شود . این واژه ها می تواند عدد ، کاراکتر ، رشته یا مقادیر منطقی باشند .

واژه های عددی :

در جاوا چندین واژه صحیح وجود دارد . مثلاً ، 4 یک واژه صحیح از نوع int است . اگر عدد واژه از یک int بزرگتر باشد بطور خودکار به نوع long تبدیل خواهد شد . می توانید حتی یک عدد کوچک از نوع long داشته باشید ، برای اینکار باید جلوی عدد از حرف l یا L استفاده کنید . مثلاً ، 4L عدد صحیح 4 را در یک واژه long ذخیره می کند .
اعداد صحیح را به صورت اکتال ( در مبنای هشت ) و هگزا دسیمال ( در مبنای شانزده ) هم می توان ذخیره کرد . یک 0 در جلوی عدد نمایش دهنده اکتال بودن آن است – مانند ، 0777 یا 0004 . اگر جلوی واژه 0X نوشته شود آن واژه به صورت هگزا دسیمال ذخیره خواهد شد ( 0XFF یا 0XAF45 ) . در اعداد هگز علاوه بر رقم های 0 تا 9 از حروف A ( ده ) تا F ( پانزده ) هم می توان استفاده کرد .
واژه های اعشاری معمولاً دو قسمت دارند . یک قسمت صحیح و یک قسمت اعشاری . تمام واژه های اعشاری صرفنظر از دقت عدد از نوع double خواهند بود مگر اینکه با قید حرف f ( یا F ) در جلوی آن تصریح شود که عدد مزبور از نوع float باید باشد . واژه های اعشاری را با استفاده از حرف E ( یا e ) می توان به صورت نمایش هم نوشت – 10e45 یا -3.6E-2 .

واژه های منطقی :

یک واژه منطقی فقط می تواند معادل کلمات کلیدی True یا False باشد .

واژه های کاراکتری :

یک واژه کاراکتری عبارت است از یک حرف که با علامت نقل محصور شده باشد ‘a’ ، ‘#’ ، ‘3’ و غیره . واژه های کاراکتری به صورت یونی کد ( 16 بیتی ) ذخیره می شوند . در جدول زیر چند کد غیر چاپی خاص و کاراکترهای یونی کد را مشاهده می کنید . ( در این جدول d نماینده یک رقم است ) .



واژه های رشته ای :

یک رشته (String) عبارتست از مجموعه چند کاراکتر . هر رشته در جاوا وهله ایست از کلاس String . بر خلاف C یا C++ ، رشته ها در جاوا آرایه ساده کاراکترها نیستند ( اگر چه بسیاری از خواص آرایه ها را ندارند ) . چون رشته های جاوا اشیاء حقیقی هستند ، متدهایی دارند که کار با آنها را بسیار زنده می سازند .
یک واژه رشته ای عبارت است از چند کاراکتر که در علامت نقل دو گانه محصور شده باشند :


رشته ها می توانند شامل کدهای خاص جدول زیر نیز می باشند :


در مثال آخر ، \u2122 کاراکتر یونی کد علامت تجاری ™ است .

نکته :

- اینکه شما می توانید در رشته های جاوا از کاراکترهای یونی استفاده کنید بدان معنا نیست که می توانید آن کاراکترها را ببینید . برای دیدن اینگونه کاراکترها کامپیوتر یا سیستم عامل شما باید از یونی کد پشتیبانی کند و فونت بکار رفته را هم داشته باشد .
- تفاوت واژه های رشته ای با دیگر انواع واژه های رشته ای ( بر خلاف دیگر واژه ها ) اشیاء واقعی ( وهله های کلاس String ) هستند

انواع متغییرها

هنگام تعریف هر متغییر علاوه بر نام آن باید نوع آن هم مشخص شود . نوع متغییر تعیین می کند که یک متغییر چه مقادیری را می تواند بگیرد . هر متغییر می تواند یکی از سه نوع ذیل باشد :
• یکی از هشت نوع داده اولیه
• نام یک کلاس یا واسط
• یک آرایه
هشت نوع داده اولیه جاوا برای کار با اعداد صحیح ، اعداد اعشاری ، کاراکترها و مقادیر منطقی ( درست یا نادرست ) هستند ، به آنها انواع اولیه گفته می شود. در جاوا چهار نوع عدد صحیح (Integer) وجود دارد .
به جدول زیر نگاه کنید .


این انواع همگی علامت دار هستند ، یعنی می توانند اعداد مثبت و منفی را در خود ذخیره کنند . نوع متغییر انتخاب شده به عددی که می خواهید ذخیره کنید بستگی دارد . اگر عدد بزرگتر از متغییر باشد ، بی سرو صدا قیچی خواهد شد !
برای ذخیره کردن اعدا دارای ممیز از نوع اعشاری ( با ممیز شناور – floating point ) استفاده می شود . اعداد اعشاری در جاوا از استاندارد IEEE 754 تبعیت می کنند . در جاوا دو نوع عدد اعشاری وجود دارد : float ( 32 بیت ، دقت ساده ) و Double ( 64 بیت ، دقت مضاعف ) .
نوع داده کاراکتر (char) برای ذخیره کردن یک کاراکتر است . چون جاوا از یونی کد استفاده می کند هر متغییر Char دارای 16 بیت ( بدون علامت ) خواهد بود .
آخرین نوع داده اولیه در جاوا نوع منطقی (Boolean) است که می تواند دو مقدار True یا False بگیرد . بر خلاف C ، نوع منطقی یک عدد نیست و نباید آن را با اعداد مقایسه کرد . علاوه بر این انواع ، متغییرهای جاوا می توانند از نوع کلاس هم باشند :


این متغییرها یک وهله از کلاس مربوطه هستند .
نکته :
در جاوا ( بر خلاف C و C++ ) ، دستور typedef وجود ندارد . برای تعریف انواع جدید در جاوا ، ابتدا یک کلاس جدید ایجاد کنید ، و سپس متغییری از نوع این کلاس تعریف کنید

تعریف متغییرها جاوا

برای استفاده از یک متغییر در برنامه های جاوا ، ابتدا باید آن را تعریف کنید . تعریف متغییر از یک نوع و یک نام تشکیل می شود .


تعریف یک متغییر می تواند در هر کجای یک متد انجام شود ، ولی بهتر است در ابتدای متد باشد .

چند متغییر از یک نوع را می توان در یک جا تعریف کرد :


و حتی می توان در هنگام تعریف متغییر به آن مقدار داد :

به متغییرهای محلی قبل از استفاده حتماً باید مقدار داد، در غیر اینصورت برنامه بدرستی کامپایل نخواهد شد . مقدار دادن اولیه به متغییرهای وهله و کلاس الزامی نیست . چون این متغییرها هنگام تعریف دارای مقدار پیش فرض هستند

دستورات و عبارات جاوا

یک دستور ساده ترین کاری است که در جاوا می توان انجام داد ، هر دستور یک عمل انجام می دهد . در ذیل چند دستور ساده جاوا را مشاهده می کنید .

گاهی یک دستور مقدار برگشتی دارد مثل جمع دو عدد . به این نوع دستورات عبارت گفته می شود.مهمترین چیزی که در مورد دستورات لازم جاوا باید به خاطر داشته باشید این است که در پایان هر دستور یک سمی کولون (;) لازم است . در غیر اینصورت برنامه بدرستی کامپایل نخواهد شد .
هر جا که بتوان از یک دستور استفاده کرد از یک دستور مرکب ، یا بلوک ، هم می توان استفاده کرد . دستورات یک بلوک درون یک جفت آکولاد ({}) قرار می گیرند

متغییرها و انواع داده

یک متغییر (Variable) مکانی است در حافظه که می توان مقادیری را در آن ذخیره کرد . هر متغییر دارای سه چیز است : نام ، نوع ، مقدار . قبل از استفاده از یک متغییر باید آنرا تعریف (Declare) کنید . در جاوا سه نوع متغییر وجود دارد : متغییر وهله ، متغییر کلاس ، متغییر محلی .
متغییرهای وهله خواص یک شیء خاص را در خود نگه می دارند . متغییرهای کلاس مانند متغییرهای وهله هستند با این تفاوت که به وهله های یک کلاس مربوط می شوند . متغییرهای محلی اغلب در درون متدها مورد استفاده قرار می گیرند و برای نگهداری مقادیر درون متد هستند ، در بلوک ها هم می توان از متغییرهای محلی استفاده کرد.همین کد اجرای متد ( یا بلوک ) به پایان رسید ، متغییرهای محلی دورن آن هم از بین می روند .
با آن که نحوه تعریف این سه نوع متغییر یکسان است ، اما نحوه دسترسی به آنها کمی متفاوت است .
نکته :
بر خلاف زبانهای دیگر ، جاوا متغییر عمومی ( همگانی ) ندارد . برای ارتباط بین اشیاء از متغییرهای وهله و کلاس می توان استفاده کرد . به یاد داشته باشید که جاوا یک زبان شییء گرا است و شما به هم کنش اشیاء فکر کنید و نه چیز دیگر .

یک HTML برای اجرای اپلت Hello World

یک HTML برای اجرای اپلت Hello World

تحلیل برنامه :
برای اجرای یک اپلت در فایل HTML باید از برچسب < applet > استفاده کرد برای مشخص کردن نام کلاسی که اپلت در آن است از صفت CODE استفاده کنید . برای مشخص کردن ابعاد پنجره ای که اپلت در آن اجرا خواهد شد از صفت های Width و Height استفاده کنید . اعداد مشخص شده بر حسب پیکسل هستند این فایل را با نام HelloWorldApplet.html ذخیره کنید حالا آماده اید تا اپلت را اجرا کنید این کار به دو روش امکانپذیر است :
1- استفاده از کاوشگرهای مجهز به جاوا مانند Net Scape
2- استفاده از برنامه Applet Viewer که با JDK می آید . این برنامه کل صفحه وب را نمی تواند نمایش دهد و فقط اپلت را نمایش خواهد داد .
برای دیدن اپلت در یک کاوشگر ، فایل html فوق را باز کنید ، با این کار صفحه وب و اپلت درون آن به نمایش در خواهد آمد . روش استفاده از applet viewer چنین است .
نکته : با وجود اینکه می توان برنامه applet viewer را از محل فایل html اجرا کرد ولی در این حالت بدون بستن آن نمی توان اپلت را مجدداً بار کرد . در حالیکه اگر مشاهده گر اپلت از محل دیگری اجرا شود ( مانند دستور فوق) می توان یک اپلت را تغییر داده ، مجدداً کامپایل کرده و سپس دوباره در مشاهده گر بار کرد .
بطور کلی جاوا یک زبان برنامه نویسی است که با آن می توان برنامه های متنوعی نوشت بیشترین کاربرد جاوا در اینجا اپلتهایی است که در کاوشگرهای وب قابل مشاهده هستند .
اپلتها برنامه هایی هستند که جزیی از صفحات وب محسوب می شوند . تقریباً هر کاری با اپلت ها امکانپذیر است .
قدرت جاوا در سادگی و استقلال از آن بستر سخت افزاری ( چه در فایل منبع برنامه و چه در کد باینری آن ) است . با جاوا می توان برنامه هایی هم نوشت که بدون کاوشگرهای وب قابل اجرا باشند . اپلت های جاوا را فقط در فایلهای HTML می توان مورد استفاده قرار داد .

ایجاد یک اپلت جاوا

ایجاد اپلت با ایجاد برنامه فرق دارد و قواعد متفاوتی بر آن حمکفرماست . یک اپلت برای اجرا در صفحات وب نوشته می شود ، بنابراین کمی پیچیده تر از یک برنامه است . در واقع یک اپلت تا زمانی که در یک کاوشگر اجرا نشود خروجی خود را نمایش نخواهد داد .
باید سعی شود برنامه ها ، اپلت ها و صفحات وب را در دایرکتوریهای جداگانه ذخیره کرد . اپلتی که در این قسمت می نویسیم Hello World Applet نام دارد . به لیست زیر نگاه کنید :



اپلت را با نام HelloWorldApplet. Java ذخیره کنید. در مورد یک اپلت باید به چند نکته توجه کنید :
دستور import در خط 1 شبیه دستور #include در زبان C است با این دستور اپلت می تواند از کلاسهای JDK برای کارهای گرافیکی استفاده کند .
متد Paint ( ) برای نمایش محتویات اپلت است در این جا عبارت Hello World ! روی صفحه نمایش داده خواهد شد اپلت ها متد main( ) ندارند و به جای آن از متدهای init( ) و Start( ) یا Paint ( ) استفاده می کنند .
برای کامپایل کردن این اپلت چنین باید کرد java Hello World Applet. java در این حالت هم کامپایلر یک فایل کلاس به نام Hello World Applet. Class ایجاد خواهد کرد اما برای اجرای یک اپلت یک قدم دیگر هم باید برداشت و آن ایجاد یک فایل HTML است که اپلت در آن اجرا خواهد شد می توانید یک فایل HTML را برای این منظور مشاهده کنید

شروع برنامه نویسی با جاوا

اولین برنامه ای که می نویسیم یک برنامه متکی به خود است بنام Hello World . تفاوت یک برنامه متکی به خود و یک اپلت آن است که در برنامه متکی به خود ( که از این به بعد به آن فقط برنامه خواهیم گفت ) از متدی بنام main( ) استفاده می شود در حالیکه اپلت چنین متدی ندارد .
برنامه Hello World بسیار ساده است و فقط جمله “Hello World” را نمایش می دهد با این حال می توان از آن به عنوان سنگ بنای برنامه های پیشرفته تر استفاده کرد چون تمام برنامه های جاوا ساختار کلی مشابهی دارند . بطور مثال به لیست زیر نگاه کنید :


برای کامپایل کردن برنامه باید از کامپایلر جاوا (javac) استفاده کرد روش کار چنین است :
Java HelloWorld. java
کامپایلر بعد از پایان کار یک فایل کلاس بنام HelloWorld. Class تولید خواهد کرد . اصولاً کامپایلر برای هر کلاس برنامه یک فایل کلاس جداگانه تولید خواهد کرد . فایل تولید شده یک فایل اجرایی مستقل نیست . برای اجرای این فایل باید از اینترپرتر جاوا استفاده کرد . اینترپرتر جاوا ، Java نام دارد . برای اجرای فایل کلاس تولید شده چنین باید کرد :
Java HelloWorld
اگر همه چیز درست پیش رفته باشد ، باید جمله “Hello World!” را روی صفحه کامپیوتر خود مشاهده کنید . نکته : دقت کنید که کامپایلر جاوا و اینترپرتر جاوا دو چیز متفاوتند . کامپایلر از فایل متن برنامه یک فایل کلاس می سازد و اینترپرتر فایل کلاس را اجرا می کند .

ویژگیهای زبان برنامه نویسی Java

جاوا ویژگیهای متعددی دارد که آن را منحصربه فرد کرده است . جاوا هم کامپایلر دارد و اینترپرتر . توضیح : ( کامپایلر برنامه ای است که متن برنامه را گرفته و در پایان یک فایل exe تولید می کند . بعد از کامپایل شدن یک برنامه ، دیگر به وجود کامپایلر نیازی نیست و می توان برنامه exe را روی هر کامپیوتر سازگاری اجرا کرد . اما اینترپرتر هیچ برنامه exe ای تولید نمی کند و برنامه را خط به خط اجرا می کند ، برای اجرای برنامه حتما باید اینترپرتر هم روی کامپیوتر مورد نظر موجود باشد ) .
هر کامپایلر فقط برای یک سیستم خاص ( مانند اینتل ، اپل یا آلفا ) می تواند کد اجرایی تولید کند اما کامپایلر جاوا کد اجرایی Exe تولید نمی کند و در عوض یک فایل بینابینی می سازد که بایت کد Byte code نام دارد و بایت کد چیزی شبیه زبان اسمبلی است ، اما این زبان مختص هیچ پروسسور خاصی نیست بلکه زبان اسمبلی یک ماشین ویژه بنام ماشین مجازی جاوا ( Java Virtual Mashing) دارد که روی ماشین مجازی جاوا اجرا می شود ، دستورات فایل بایت کد را به دستورات قابل فهم برای پروسسوری که روی آن اجرا می شود تبدیل خواهد کرد .

برنامه های کاربردی جاوا
اشیاء جاوا
ماشین مجازی جاوا
یونیکس	ویندوز -Os2	مکینتاش
سیستم عامل

اما شاید از خود سئوال کنید که چرا جاوا این همه کار را بر خود ( و دیگران ) سخت گرفته است ؟ این همه لایه و ماشین مجازی برای چیست ؟ یکی از ادعاهای جاوا ، آزاد بودن از بستر سخت افزاری است اما این یعنی چه ؟ اگر جاوا بخواهد در اینترنت موفق باشد برنامه های آن باید بتوانند بدون هیچ اشکالی روی تمام کامپیوترهای متصل به اینترنت اجرا شوند . اما شما بهتر می دانید که اینترنت شبکه عظیمی است از کامپیوترهای نامتجانس ، از سوپر کامپیوترهای عظیم گرفته تا PC های مبتنی بر پروسسور های اینتل و پاور پی سی تا ماشین های یونیکس مبتنی بر پروسسورهای آلفا و ... !
چگونه یک برنامه اجرایی می تواند روی این طیف وسیع کامپیوترها اجرا شود ؟
ایده اولیه ساده است : برنامه ها برای ماشین مجازی کامپایل شوند و این ماشین مجازی روی تمام کامپیوترهای متصل به اینترنت نصب شود .
این دقیقاً همان روشی است که جاوا در پیش گرفته است . برنامه تان را با یک کامپایلر جاوا کامپایل کنید ، آن را در پایگاه وب خود قرار دهید و به دیگران اطلاع دهید تا با یک کاوشگر مجهز به جاوا (Java – Enabled Brower ) این برنامه را که ممکن است در دل یک صفحه وب قرار داشته باشد اجرا کنند .
شاید هرگز تصور نمی کردید که برنامه ای را که با یک PC اینتل نوشته اید روی یک ماشین مکینتاش یا یونیکس اجرا شود ولی اکنون به لطف جاوا این دیگر آرزویی دست نیافتنی نیست .
شیء گرایی در جاوا به غایت خود رسیده است . جاوا در استفاده از اشیاء بسیار مفید و سخت گیر است و تخطی از اصول را نمی پذیرد . در C++ شما می توانید از اشیاء به موازات برنامه نویسی به سبک قدیم استفاده کنید و اکثراً در پایان کار چنان ملغمه ای بوجود می آید که مدیریت آن با روش های برنامه نویسی شی ء گرا امکان دارد نه با روش های قدیمی . جاوا دیگر به شما اجازه نمی دهد تا خود را در چنین مخمصه ای گرفتار کنید

تکامل جاوا

جاوا هم مانند اکثر اختراعات مهم حاصل تلاش گروهی دانشمندان پیشتاز است . اما نکته جالب درباره جاوا آن است که جاوا از ویرانه های یک پروژه شکست خورده سر بر می آورد .
اگر پروژه گرین (Green) که شرکت Sun در سال 1991 آن را شروع کرد به موفقیت می انجامید امروز نه سان دیگر یک شرکت کامپیوتری می بود و نه جاوا در سال 1991 ، شرکت Sun Microsystems در آغاز راه تبدیل شدن به بزرگترین تولید کننده ایستگاههای کاری Unix بود و در طول فقط پنج سال درآمدش را از 210 میلیون دلار به 5/2 میلیارد دلار رسانده بود و به نظر می رسد هیچ چیز نمی تواند جلودار آن باشد . عامل عمده موفقیت Sun کارهای پیشتازانه در ایجاد شبکه های باز بود و در این زمینه هیچ کس به پای آن نمی رسید .
مدیران Sun به این فکر افتادند تا کاری کنند که این رشد برای مدتی طولانی ادامه یابد یکی از زمینه های مورد علاقه Sun بازار لوازم الکترونیکی بود ، پروژه Green بوجود آمد تا برای این بازار نرم افزاری پیشرفته خلق کند .
مهندسان Sun توجه خود را به میکروپروسسورهایی معطوف کردند تا دارای قابلیت استفاده در این گونه سیستم ها باشند . اگر پروژه Green می خواست موفق باشد باید کاری می کرد تا سیستم مزبور بتواند به راحتی به بسترهای سخت افزاری مختلف منتقل شود برای این منظور ابتدا از کامپایلر C++ استفاده شد ولی بزودی نارسایی های C++ در این زمینه خود را نشان دادند . مهندسان Sun خیلی سریع دریافتند که برای ادامه کار باید چیزی جدید و قوی خلق کنند . در همین زمان بود که James Gosling کار بر روی زبان جدید اوک Oak را شروع کرد تقدیر آن بود که این زبان جاوا نامیده شود ، چون اداره ثبت نام های تجاری Oak را رد کرد .
بتدریج مهندسین یک دستگاه شبه PAD- Personal Digital Assistant ساختند که در آن از سیستم عامل ، زبان برنامه نویسی و واسط کاربر جاوا استفاده شده بود و با وجود ابتدایی بودن توانست توجه مدیران Sun را به خود جلب کند .
بعدها گروهی که در پروژه Green کار کرده بودند شرکت Java Soft را بنیان نهادند .
شکل زیر پایگاه وب این شرکت را نشان می دهد :



برای رفتن به این پایگاه اینترنتی می بایست به آدرس زیر مراجعه کنید :
http://www.sun.com
متاسفانه بخت با پروژه Green یار نبود و بعد از چند شکست متوالی Sun آن را کنار گذاشت . در همین زمان بود که عده ای از محققان NCSA شرکت Net Scape را تاسیس کردند و این اتفاقات با آتشی که به سرعت دنیا را در می نوردید و شبکه تار عنکبوتی جهانی WWW (که مخفف World Width Web می باشد) نام داشت همزمان شد .
بنابراین اتفاقی نبود که مهندسان پروژه Green به سمت اینترنت و وب به عنوان بستر پروژه Sun روانه شوند و بعد از آن دیگر جزء تاریخ است .
چهار سال بعد پروژه Green به بار نشست و جاوا تبدیل به داغترین موضوع اینترنت شد ، همه از برنامه نویسان و طراحان صفحات وب گرفته تا کاربران اینترنت می خواهند از جاوا استفاده کنند . Sun بلافاصله برای جاوا یک کاوشگر هم تولید کرد . این اولین کاوشگری بود که می توانست اپلت های جاوا را اجرا کند و نام آن هم Hot Java بود .